نباشه عاقل تر نیس!
اردی بهشت ۹۰ منُ باز هم اون دخترٍ و یادش بخیر هایِ تو دهنمون!
اردی بهشت ۹۱ منُ منُ منُ کله ی ورم کردم از بی فکری ها و دلِ پیچ در پیچم
با چله نشینی هایِ بی سرو ته! و کماکان اون دخترِ که حالش چندان تعریفی نداره و
اس ام اسامون که غر می زنن!
*شد ۳ سال!
بچه ها و یه کم مثلن خوب شدم،بعدترش من و سهیلا که دیگه دودکش های متحرک را تاب نمی آوردیم
رفتیم بیرون تا شاید اکسیژنی...
بعد عاطی کلی شیطونی بیش تر کرد و بالاخره رسیدن آدم هایی که همیشه دیر می رسن
(این وسط فقط یکیشون بی تقصیر بود) بعد کیک بازی و دست و گرما و کافه چی که هی می گفت
لطفن یه کم آروم تر!
شمع نبود.فش فشه نیز و هر وسیلۀ آتش زای دیگر مگر آن دودکش های سیار!
بعدن فهمیدم شاید جای تعدادی دیگر خالی بود اما من همیشه گیجم.
کلن حس لوس بازی داشتم و خوب نبود همچین این حسٍ
آخر نوشت:
من از یکایکتون تشکر می کنم :))
من 23 سال و چند روزم است.باید همان 7 بهمن می بود شاید
که بهمن
جادۀ میان ما و دریا شدن را بست
رود خشک
از ماهی گذشت
و دریا
تنها در یاد گوش ماهیان ماند.
گراناز موسوی
دیروز یا پریروز یا یکی از همین روزای معلوم نیس چه رنگی رسیدم به چیزی که خودم کشتم تا ردش کنم و گفتم کاش ردش نمی کردم ...هی هی ... داد زدم سر خودم سر هوا !
اونایی که نمی شد تو اون داد و بیدادهای بالا بگم:
اول اینکه خوشحال می شم دوستام به یادم ان، مرسی که من می خونی مصطفی رحمانی!
دوم اینکه عجیب و تند داره اتفاق میفته آنچه که نمیشه نوشتش و شاید بشه برقصمش
سوم اینکه اصن یه وضیه یه وضی! سلام بچه ها
می کردم و می شستم ، دستامم رو هم می ذاشتمُ می ذاشتمشون روپاهام!
یهو قاطی کرد.یادمٍ خونه شلوغ بود، فک کنم عمه بزرگه خونمون بود. یهو قاطی کرد و گفت:
دُرس بشین.یادم نمیاد خونه چه رنگی بود، من چی پوشیده بودم؛ یادمٍ دورم شلوغ بود ،
یادمٍ چه حالی شدم.فک کنم حدود هفت سالم بود!! هفت سال.
گندت بزنن که هرحالی بهم دست می ده میامُ هفت سالگیمُ می گردم.
یادم نمیاد بعدش چه جوری نشستم فقط اون تیکه رو یادمٍ : با داد اون جملۀ لعنتیُ گفت. یادم
عمه گفت: وا! مگه چه جوری نشسته بچه؟! خلاصه ازم دفاع کرد، ولی گند زده شده بود.
بعدن نوشت: این صرفن یک نوشته بود
مامان خرمالوها رو دونه دونه چیده بود رو یخچال،رو اپن ... رو هر جایی و منتظر تا برسن! سیاه بشن
این طور فکر می کردم حداقل!
حالت تهوع گرفتم از سرما.مگه آدم حالت تهوع می گیره ... ؟ افسانه ازم پرسید.هیییی هههه(نفس عمیق)!
اون روز آقای زرگر گفت: معاشران گره از زلف یار باز کنید شبی خوش است بدین وصله اش دراز کنید...
یه دفه گفتم: چقد قشنگ! این تو کدوم تصحیح نوشته؟ _ حافظ شاملو! گفت اشتباه رایجیه قصه به جای وصله!
ولی آخه مگه شب با قصه بلند میشه؟؟؟ این جا بود گفتم چه قشنگ فک کنم!
جا مونده ها:
1. نخونید این اراجیف دوستان
2. ننویس اینا رو افسانه
3. من روز به روز دارم دختر بدی میشم!
4. اصلن عنصری به اسم تابلو نبودن در من معنایی نداره!
5. ترسناک! خسته شدم...
6. تنهایی...
7. ببخشید کسایی که وقت گذاشتید اینارو خوندین :)
دستمُ می کشم رو صفحه ی کیبوردٍ لال! اما فرق داره کاغذ کجا این ...
هی شلوغ پلوغ تر می شه - می شم - خوب نیست و به نظر بی تفاوت میاد اما ، خوب که نیگاه کنی حالت
تهوع می گیری! سر گیجه! بعد چش می ندازی به آدما می گی ...
هییم!
شبنم تولدت مبارک دختر!
